هر جمعه حس غریبی می آید انگار آرامش قبل از طوفان باشد و هر شنبه انتظار یک اتفاق جای این حس غریب را می گیرد گو این که هیچ خبری هم نباشد. کلافه می شوم و میان این غوغای بی انتهای درونی تنها راه این است که خود را بسپارم به موسیقی بلکه آرام و قرارم بدهد. سررشته ای در موسیقی ندارم و سواد موسیقیایی چندانی هم اما هنر شنیدنش را به وفور دارم تا حدی که مستم کند و پروازم دهد

این جمعه و شنبه اما معجون عجیبی از صدای ناظری و شعر شفیعی کدکنی مدام با من است و با شنیدنش میان موجی از خشم و حسرت و اندوه و عصیان غوطه ور می شوم و غلت می زنم. سفر عسرت با صدای شهرام ناظری و نوای ساز فرخزاد لایق که دو سال پیش در فرانسه اجرا شده اما اینطور که گفته می شود به دلیل اشعار بودار!! در ایران مجوز انتشار نگرفته. باز جای شکرش باقی است برای ما که در پی اشعار بود دار و گاهی طعم دار می گردیم بیرون از قفس سانسور وطنی و به یاری ابداعات تکنولوژیک راهی باز شده تا به شیوه ای غیر قانونی از شنیدن چنین کاری لذت ببریم! این آلبوم از طریق یکی از دوستان که هیچ لذتی از این نوع موسیقی نمی برد به دستم رسید و هنوز خودش نمی داند که چه لطف بزرگی در حقم کرده.

این مطلب هم یادداشتی است در همین رابطه که خواندنش بی تردید خالی از لطف نخواهد بود

شعر این قطعات از مجموعه “در میان باد و باران” شفیعی کدکنی که به م. آزاد تقدیم شده انتخاب شده. خلاصه ی داستان این که به سحر واژه های ناب این شعر و نوای بی بدیل این موسیقی و گرمی آواز ناظری دو سه روزی است که با یک کلیک چشمانم را می بندم و آماده می شوم برای پرواز

درین شبها که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد

درین شب ها که هر آیینه با تصویر بیگانه ست

و پنهان میکند هر چشمه ای سر وسرودش را

چنین بیدار و دریا وار تویی تنها که می خوانی

رثای قتل عام و خون پامال تبار آن شهیدان را

تویی تنها که می فهمی زبان و رمز آواز چگور نا امیدان را

بر آن شاخ بلند ای نغمه ساز باغ بی برگی

بمان تا بشنود از شور آوازت

درختانی که اینک در جوانه های خرد باغ در خوابند

بمان تا دشت های روشن آینه ها گل های جوباران

تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را ز آواز تو دریابند

تو غمگین تر سرود حسرت و چاووش این ایام

تو بارانی ترین ابری که می گرید به باغ مزدک و زرتشت

تو عصیانی ترین خشمی که می جوشد ز جام و ساغر خیام

درین شب ها که گل از برگ و برگ از باد و ابر از خویش می ترسد

و پنهان می کند هر چشمه ای سر و سرودش را

درین آفاق ظلمانی چنین بیدار و دریاوار

تویی تنها که می خوانی

همکار محترم از در میاد تو و سلام و علیک کوتاهی و بعد می گه تو اورکات ادت کردم. می گم اشتباه می کنی من اورکات نیستم اصلن و اصولن تو اینطور مجامع و کلن وب 2 حضورم خیلی خیلی خیلی کمرنگه ! می گه نه بابا خود خودت رو اد کردم باز تاکید می کنم که من اورکات نیستم و می گه ثابت کردن این که هستی کاری نداره و به سرعت برق و باد پروفایل مربوطه رو باز می کنه و من در کمال تعجب و در حالی که به جای دوتا شونصد تا شاخ روی سرم داره سبز می شه عکس خودم رو می بینم با لینک همین وبلاگم رو ! وا میرم روی صندلی و پروفایل این آیدای بدلی رو با دقت می بینم! 63 نفر با بدل من توی اورکات دوست هستن. سه تا از عکسام که توی گوگل می شه به راحتی پیداشون کرد و عضو چند تا گروه هم هستم که عناوین گروه ها به علاقمندی ها و فعالیت های من خیلی نزدیک هستند و چهارتا ویدئو که اصلن به حال و هوا و روحیه ی من نزدیک نیستند! محسن چاوشی!! گلشیفته فراهانی !! خلاصه یک پروفایل عجیب و غریب از آیدای بدلی که من هم بهش دسترسی ندارم! این موضوع از دیروز فکرم رو مشغول کرده و این کسی که نمی دونم کی هست به مسیجی هم که فرستادم هنوز هیچ جوابی نداده.

این آدم که بدون تردید به مشکل اعصاب و روان دچاره با اسم من و با لینک وبلاگ من با آدم ها دوست می شه هر چند که مطلب ناجوری هم ننویسه اما این کار بدون تردید سوء استفاده از هویت یک فرد دیگه هست. قسمت جالبش این بود که توی دوستانی که اد شده بودند پروفایل تقلبی فرناز سیفی هم اد شده ! و نکته ی دیگه این که این فرد احمق پروفایل همکار من رو هم اد کرده یعنی این که از روابط کاری من هم اطلاع نسبی داره.

بی اخلاقی هایی که گاه و بیگاه توی دنیای مجازی دیده می شه واقعن آزار دهنده هستند. اینجا به همون نسبت که کسی مجبور نیست خودسانسوری کنه و جایی برای گفتن و شنیدن و تبادل نظر هست آدم های حقیر پشت نقاب هم هستند که مکانی برای تخلیه عقده ها و شرارت هاشون پیدا کردند. این مشکل برای کسی با هویت واقعی خودش بنویسه نمود بیشتری پیدا می کنه. من از مدت ها پیش به خاطر همین مسائل کامنت های وبلاگم رو غیر فعال کردم. تو مسنجر آنلاین نمی شم، تو وبلاگ کسی هم کامنت نمی گذارم و خلاصه سعی کردم دور خودم یه دیوار شیشه ای بکشم که از این مردم آزاری ها گزند کمتری بهم برسه اما دنیای مجازی هزار و یک ترفند برای بی اخلاقی در اختیار کسانی می گذاره که بخوان به حریم خصوصی آدم ها تعرض کنند.

ما آدم های واقعی هستیم با هویت واقعی و فضای سایبر از نظر من تنها ابزاری هست در خدمت دنیای حقیقی ما. با هجوم به دنیای مجازی خلق و خوی واقعی آدم ها اینجا جنبه های آشکارتری پیدا می کنه و قواعدی نانوشته هستند مرز بین اخلاق و بی اخلاقی رو کاملا مرئی می کنند. حریم خصوصی آدم ها در فضای مجازی حریم واقعی هست نه مجازی.. امنیت روانی آدم ها اینجا هم دستخوش هجوم هست و ارتباطات دنیای مجازی که مرزهای جغرافیایی رو پشت سر گذاشته گاهی وقت ها حریم خصوصی آدم ها رو هم نقض می کنه ! دیروز از این موضوع خیلی عصبانی بودم ولی امروز که بهش فکر می کنم می بینم چیزی جز حقارت پشت این اقدامات کثیف نیست و ضمن این که باید جلوی این طور سوء استفاده ها رو به سرعت گرفت اما اونقدر بی ارزش هست که نباید بهش بیش از حد بها داد.

پی نوشت

وب سایت تغییر برای برابری کاندیدای ویژه ی گزارشگران بدون مرز در مسابقه ی بین المللی دویچه وله هست . وب سایت تغییر برای برابری تا به حال 16 بار فیلتر شده و چهار نفر از یاران کمپینی ما هم به خاطر نوشته هاشون در سایت تغییر و زنستان چند وقت پیش از طرف دادگاه به 6 ماه حبس تعزیری محکوم شدند.

برای رای دادن هم اکنون به یاری سبزتان نیازمندیم اینجا می تونید به سایت تغییر برای برابری رای بدین

بالاخره اولین برف زمستونی روی کوه های شمال تهران نشست و سفیدیش رو به رخ برگایی که هنوز سبز سبز هستند کشید.. چقدر دلم می خواست برم اون بالا میون برفا.. روزهای بد بی حوصلگی هستند این روزها و البته چه می کنه این صدای افسانه رثایی و ساز علیزاده.. ای همه گلهای از سرما کبود خنده هاتان را که از لب ها ربود؟ چند روز پیش پویان پیشم بود و مثل همیشه بودنش بهانه ی خوبی بود برای بیرون رفتن. عاشق فیلمه و همیشه اطلاعات دست اول از آخرین فیلم های روز در حد باورنکردنی داره .. گاهی وقت ها به دنیاش حسودیم می شه به رویاهای شفاف و زیباش که مثل رویاهای مامانش رنگ پریده و یاس آلود نیستند.. به بهانه ی فیلم هایی که می خواست منو کشوند بیرون از خونه و چشم به هم زدنی سر از شهر کتاب درآوردیم. اون با فیلم ها مشغول شد و من میون کتابا حسابی چرخیدم. کتابی از اکبر اکسیر رو دیدم که روش نوشته بود برگزیده ی کتاب سال حوزه هنری منتخب کتاب سال جمهوری اسلامی.. راستش همین دو خط چنان موج منفی بهم داد که رغبت نکردم ورق بزنم اما آقایی که اونجا نشسته بود شدیدا توصیه کرد که برش دارم و اطمینان داد که پشیمون نمی شم.

تقریبن تمام شعرهای کتاب مثل همین یکی هستند که پشت جلدش زده بود
بهزیستی نوشته بود
شیر مادر، مهر مادر ، جانشین ندارد
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا، نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه می گفت
گوساله بتمرگ

بقیه شعرها هم در همین حوالی طنز تلخ می پلکند که در بیشتر قطعه ها تلخی به طنز می چربه. مثل این یکی که اسمش گالوانیزه است

شاعران دروغ می گویند
باران اصلا شاعرانه نیست
آنها هی تبلیغ می کنند زیر باران برویم
و خود مثل گربه ، کنار شومینه می خوابند
دو هفته است بستری هستم
این باران لعنتی ، شعرم را آبکی کرده
اگر به شمال می آیید به جای دفتر شعر
چتر و پنکه و پشه بند بیاورید
و کمی سوژه برای تابلو های اتاق خالی
اینجا قورباغه هم زنگ می زند

شعرهای اکبر اکسیر بهانه ی خوبی بود که با پویان کلی بخندیم اما امروز هر چی می خونم از هیچ کدام از این شعرها خنده م نمی گیره.. اشکال از حال و حوصله ی منه یا شعرهای اکبر که اکسیر نیست؟ اما این یکی شعرش خیلی بهم چسبید

قلبم صدای سگ می دهد

از تنگی دریچه

گربه ای ناگهان جست می زند

من می ترسم

و هر 8 ساعت

یک عدد پروپرانولول 40 گم می شود

این خبر قابل توجه کسانی که با خوش خیالی تمام لغو و توقف اعدام کودکان در ایران را باور کرده و با هیاهوی بسیار از این ماجرا نوشتند!
صبح هشتم آبانماه ، غلامرضا . ح ، جوان 19 ساله اي كه در سال 85 فردي را با ضربات چاقو به قتل رسانده بود به دار مجازات آويخته شد.

بله اصل ماجرا همین است که برای خواباندن سر وصداهای بین المللی و ظاهر سازی از تریبون های مقامات رسمی دولت اعلام می شود که اعدام کودکان بر اساس بخشنامه ی رییس قوه قضائیه متوقف شد و قضات محترم همین دادگستری تحت امر ایشان کودکانی که در انتظار حکم اعدام هستند را با عبور از مرز 18 سالگی به پای چوبه ی دار می فرستند.

خبر شهاب نیوز : به گزارش خبرنگار شهاب‌نیوز به نقل از آسوشیتدپرس، وزارت دارائى آمريكا روز چهارشنبه با انتشار بیانیه‌ای اعلام كرد كه بانك توسعه صادرات ايران را تحريم کرده است. این بیانیه تاکید می‌کند که حساب‌هاى بانكى و دارائى‌هاى احتمالی «بانك توسعه صادرات» ایران در آمريكا بلوکه خواهد شد و شرکت‌ها و شهروندان آمريكای حق هیچ گونه معامله یا همکاری با این بانک را ندارند.

خلاء های قانونی یک بخش عمده ی اجرای مجازات اعدام برای کودکان در ایران هست اما روی دیگه ی سکه فرهنگ مردمی هست که وقتی درچنین شرایطی قرار می گیرند تنها راه آرام کردن خودشون رو گرفتن انتقام و دیدن قاتل روی چوبه ی دار می دونن. و یا این که برای بخشیدن و گذشتن از خون مبالغ هنگفتی رو مطالبه می کنند. این مساله ی ساده ای نیست و تا وقتی این فرهنگ درست نشه کار زیربنایی در این مورد انجام نشده، هر چند که به دلیل زمان بر بودن پروسه ی فرهنگ سازی تنها راه گره گشا در شرایط فعلی که طبق آمار مقامات بین المللی 130 کودک زیر حکم هستند شاید اصلاح قانون باشه .

به عنوان یک ایرانی از این که کشورم در اعدام کودکان در دنیا صدر نشین هست ابراز انزجار می کنم! اما این ماجرای صدور بخشنامه بیشتر از اون که یک رفتار صادقانه از دستگاه قضایی باشه به نظرم یک برخورد کاملا سیاسی و محافظه کارانه در مقابل مراجع بین المللی هست که سرو صدای این آبروریزی رو کمتر کنند! مگر نه این که حکم استیذان کودکان بدبختی که در چند سال اخیر اعدام شدند رو خود رئیس قوه قضائیه امضا کرده؟ چطور شد که همزمان با درخواست دیده بان حقوق بشر از سازمان ملل و به دنبال نشست و مذاکرات سه روزه دولت‌های عضو سازمان ملل متحد درباره حقوق کودکان که در برگزار شد یاد اعدام کودکان افتادند؟

از مچ گیری متنفرم ! بهتر نیست آدم ها به جای این که صبر کنند که یکی یک کار مثلن اشتباه رو تا آخر انجام بده و درنهایت متهمش کنند و به اصطلاح مچش رو بگیرند رفتار متمدنانه تری در پیش بگیرند و با حسن نیت نظر و انتقادشون رو مطرح کنند تا از هزار و یک سوء تفاهم احتمالی جلوگیری بشه؟ این جور به اصطلاح مچ گیری ها رو نوعی شارلاتانیسم رذیلانه و ضد اخلاق می دونم که متاسفانه این روزها زیاد شاهدش هستیم. به همه حکم های ناعادلانه ی دنیا عین آب خوردن معترض می شیم و دست کم حقوق متهم رو برای دفاع از خودش اولین و طبیعی ترین حق می دونیم اما این فرصت رو به سادگی از نزدیک ترین دوستمون دریغ می کنیم و بدون این که حرف هاش رو بشنویم حکمش رو هم صادر می کنیم!

چند روزی هست که این دلشوره ی لعنتی رو هیچ دارویی تسکین نداده! تو دلم رخت که نه لحاف کرسی می شورن انگار! کاش فقط یه حس ساده باشه !

وب سایت اتحاد بر علیه ایران هسته ای

نیروگاه بوشهر هم در حال راه اندازی نهایی است ..

این که صلح آمیز هست یا نیست شرح اش خیلی جاها هست اما این تصویر دل هر ایرانی را به درد می آورد